Rafael

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Maria Konopnicka

II. Madonna del Cardellino

Więc idąc z synem w zachodu czas,

W oblaski mżące,

Na polnym głazie przysiadła raz

Na kwietnej łące.

A iżby bliższy synaczek był

Tej świętej ziemi,

Z kolan go puszcza w podomy pyl

Stopki bosemi.

I zagrał szumem srebrzysty łan

Na traw cytarze,

I przyniósł dziecku pastuszek Jan

Szczygliki w darze.

I pstre się piórka w zachodzie lśnią

I złotem kraszą,

A chłopię wznosi rączynę swą

Nad główką ptaszą.

I patrzy w dal gdzieś, patrzy wzwyż

W bożej wszechwiedzy,

I rzecze: "Oto stanie mój krzyż

Na polnej miedzy...

Stanie wśród olchów, wśród kalin gron,

W zaraniu złotem,

I ośpiewany będzie krzyż on

Ptasim szczebiotem.

I stanie krzyż mój wśród cichych siół,

Na dróg rozstaju,

I skłoni brzoza ponad nim w dół

Gałązki w maju.

I ofiarowan będzie mój ból

Za wszystkie one

W ziemi tej smętnej, wpośród tych pól

Gniazda zburzone...

I ofiarowan będę ja sam

W polu czerwonem

Za rzesze ptaszę, pobite tam

Jastrzębim szponem.

I koronowali będę ja - król

Ciernia koroną

Za rzesz skowrończych krzywdę i ból,

Za pieśń zduszoną...

I wydam pot mój, i wydam Izy,

I krew położę

Za te ptaszęta, co je wicln- zły

Poniósł za morze.

I stanie nad mym krzyżem na znak

Tęsknoty gwiazda,

Żeby mógł znaleźć tułaczy ptak

Drogę do gniazda".

I słucha matka, i schyla skroń

W smętnej zadumie,

A hejnał cichy gra kwietna błoń

W wiosennym szumie.