Pies i wilk

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Jeden bardzo mizerny wilk — skóra a kości,

Myszkując po zamrozkach, kiedy w łapy dmucha,

Zdybie przypadkiem brysia Jegomości,

Bernardyńskiego karku, sędziowskiego brzucha:

Sierść na nim błyszczy gdyby szmelcowana,

Podgardle tłuste, zwisłe po kolana.

"A witaj, panie kumie!! Witaj, panie brychu!

Już od lat kopy a was ni widu, ni słychu,

Wtedyś był mały kondlik — ale kto nie z postem,

Prędko zmienia figurę!

Jakże służy zdrowie?"

"Niczego" — brysio odpowie,

I za grzeczność kiwnął chwostem.

"Oj! oj!... niczego! — widać ze wzrostu i tuszy! —

Co to za łeb — mój Boże! choć walić obuchem —

A kark jaki! a brzuch jaki!

Brzuch — niech mnie porwą sobaki,

Jeżeli, uczciwszy uszy,

Wieprza widziałem kiedy z takim brzuchem!"

"Żartuj zdrów, kumie wilku; lecz mówiąc bez żartu,

Jeśli chcesz, możesz sobie równie wypchać boki."

"A to jak, kiedyś łaskaw?"

"O tak — bez odwłoki

Bory i nory oddawszy czartu

I łajdackich po polu wyrzekłszy się świstań,

Idź między ludzi — i na służbę przystań!"

"Lecz w tej służbie co robić?" — wilk znowu zapyta.

"Co robić? — dziecko jesteś — służba wyśmienita —

Ot jedno z drugim: nic a nic!

Dziedzińca pilnować granic,

Przybycie gości szczekaniem głosić,

Na dziada warknąć, Żyda potarmosić,

Panom pochlebiać ukłonem,

Sługom wachlować ogonem.

A za toż, bracie, niczego nie braknie:

Od panów, paniątek, dziewek,

Okruszyn, kostek, poliwek,

Słowem, czego dusza łaknie."

Pies mówił, a wilk słuchał: uchem, gębą, nosem,

Nie stracił słówka; połknął dyskurs cały

I nad smacznej przyszłości medytując losem,

Już obiecane wietrzył specyjały!

Wtem patrzy... "A co to?" — "Gdzie?" — "Ot tu, na karku."

"Eh, błazeństwo!..." — "Cóż przecie?" — "Oto, widzisz, troszkę

Przyczesano — bo na noc kładą mi obróżkę,

Ażebym lepiej pilnował folwarku!"

"Czyż tak? pięknąś wiadomość schował na ostatku."

"I cóż, wilku, nie idziesz?"

— "Co nie, to nie, bratku:

Lepszy w wolności kęsek lada jaki

Niźli w niewoli przysmaki" —

Rzekł — i drapnąwszy, co miał skoku w łapie,

Aż dotąd drapie!