Pieśń żołnierzy rosyjskich po zwycięstwie pod Maciejowicami (1794)

Do Kościuszki doszły słuchy,
Sierakowski w proch rozbity,
Sam z Warszawy już wychodzi,
Na maciejowickie spieszy pole,
Próżne są jego zamiary,
Daremny hardy plan,
Chce Rosjan bić.
Lecz Fersen go uprzedził.
Ledwo Słońce puszcza promień,
Już rosyjskie widać obozy;
Nim południa minął czas,
Już pokotem leży wróg.
Sam Kościuszko już w niewoli,
Płochy, mniemany ten bohater,
Zwycięstwem nad nim skończył się
Sławny maciejowicki bój.
Uwieńczy nas Nieśmiertelność,
Chwała wzniesie nam ołtarze,
Uczczą nas Świat,
Zadziwieni Bóg i Rosjan car.