Kwiaty grzechu/Piękno

←Do Teodora de Banville

Piękno Kwiaty grzechu Charles Baudelaire

Hymn do piękna→

Przekład: Antoni Lange.

[043] XV PIĘKNO. Jam piękna, o śmiertelni, niby sen kamienny! Pierś ma, od której bolał każdy duch kolejno, Nieci w poetach miłość — wieczną i niechwiejną I niemą jak istota materji niezmiennej. Niby sfinks niepojęty władam na lazurze, Serce mam śnieżne; białość łabędziego puchu; Zmieniającego linje, nienawidzę ruchu. I nigdy się nie śmieję, ani łzą nie chmurzę. Poeci, na wyniosłą mą patrząc postawę, Na którą najdumniejszych spiżów wzięłam sławę, W ćwiczeniach będą trwali surowych a czystych; Bowiem dla tych kochanków mych oczarowania Mam zwierciadła, gdzie piękniej wszystko się odsłania — Oczy me — wielkie oczy o blaskach wieczystych.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie tłumacza.