Parasol

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Wuj parasol sobie sprawił.

Ledwo w kątku go postawił,

Zaraz Julka, mały Janek

Cap! za niego, smyk! na ganek.

Z ganku w ogród i przez pola

Het, używać parasola!

Idą pełni animuszu:

Janek, zamiast w kapeluszu,

W barankowej ojca czapce,

Julka w czepku po prababce,

Do wiatraka pana Mola!...

A wuj szuka parasola.

Już w ogrodzie żabka mała

Spod krzaczka ich przestrzegała:

— Deszcz, deszcz idzie! Deszcz, deszcz leci!

Więc do domu wracać, dzieci!

Mała żabka, ta na czasie

Jak ekonom stary zna się

I jak krzyknie: — Deszcz! — to hola!

Trza tęgiego parasola!

Lecz kompania nasza miła

Wcale żabce nie wierzyła.

— Niech tam woła! Niech tam skrzeczy!

Taka żaba!... Wielkie rzeczy!

Co nam wracać za niewola!

Czy nie mamy parasola?

Wtem się wicher zerwie srogi.

Dzieci w krzyk, i dalej w nogi...

Szumią trawy, gną się drzewa,

To już nie deszcz, to ulewa;

A najgorsza teraz dola

Nieszczęsnego parasola.

W górę gną się jego żebra,

Deszcz nań chlusta jakby z cebra,

Pękł materiał... Aż pod chmury

Wzniósł parasol pęd wichury.

Darmo dzieci krzyczą: — Hola!

Łapaj! Trzymaj parasola!

Nie wiem, jak się to skończyło,

Lecz podobno niezbyt miło;

Żabki o tym może wiedzą,

Co pod grzybkiem sobie siedzą.

— Prosim państwa, jeśli wola,

Do naszego parasola!