O właściwy styl pracy oficera polityczno-wychowawczego

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

...Różni są u nas oficerowie pol.-wych. Spotykamy oficerów pol.-wych. „płaczków" — umiejących tylko notować fakty i utyskiwać nad nimi; mamy oficerów „pływaków" — oderwanych od rzeczywistości, od jednostek i żołnierzy; są wreszcie także oficerowie-budowniczowie, którzy wnoszą inicjatywę do pracy, którzy nie tylko widzą, ale i rozwiązują stojące przed nami zadania.
Jak najwięcej trzeba nam oficerów ostatniego typu. Nasz oficer, świadomy demokrata, wyrosły z ludu, związany z narodem, winien nie deklamować, nie opisywać życie, ale burzyć zło w tym życiu i budować nowe, dobre. Trzeba skończyć z opisem i jękiem, trzeba rozwiązywać zagadnienia, łamać opór, pokonywać trudności, ludzi zdemoralizowanych i oportunistów poprawiać lub usuwać, wrogów zaś niszczyć.
Brać życie za łeb — to jest nowy styl w pracy, którego żądamy od oficera pol.-wych.
...Trzeba być w jednostce współgospodarzem i rozumieć, że sprawy gospodarcze są ważne. Nic bardziej nie boli żołnierza niż sprawy gospodarcze. Reakcja rozumie to. nieraz lepiej niż my, docenia ważność aparatu gospodarczego, przenika do niego i szkodzi mu. Żołnierz otrzymuje normę dzienną większą niż robotnik, większą niż pracownik umysłowy. Obowiązkiem naszym, oficerów pol.-wych., jest dbanie o to, by wszystko dotarło do żołnierza. Należy przeprowadzać nieustanną kontrolę, przejawiać inicjatywę w tym kierunku. Trzeba zerwać ze stylem pracy w pojedynkę. Tak jak w czasie walki istnieje zasada współdziałania broni, tak teraz należy zorganizować współdziałanie aparatu pol.-wych. z prokuraturą, służbą zdrowia, kwatermistrzostwem.
...Trzeba mieć w robocie perspektywę, stawiać zadania, wciągać w tę robotę szeregowych, podoficerów i oficerów. Jeśli źle się dzieje w jednostkach, winy nie należy szukać w dołach, winien jest dowódca i jego zastępca do spraw pol.-wych. Oficerowie pol.-wych. muszą żyć życiem żołnierza swej jednostki, a nie odrywać się od niego. Zbiurokratyzowano u nas wydobywanie aktywu, praca z nim jest papierkowa. Musimy przez aktyw dotrzeć do każdego żołnierza, otoczyć opieką każdego oficera. Pracę z żołnierzem prowadzi u nas zastępca dowódcy kompanii, który jest naszym najsłabszym ogniwem. Nie może on często zdobyć autorytetu w oczach żołnierza, który ma za sobą doświadczenie bojowe, czy też w oczach oficera, bardziej od niego wykształconego. Zastępca dowódcy kompanii jest jednak ogniwem najważniejszym. Trzeba zatem stale z nim pracować, szkolić go, zwracać mu uwagę, jak podejść do żołnierza. Sprawę kształcenia się oficerów pol,-wych. należy postawić mocno przed całym naszym korpusem.
...Należy zmienić styl roboty w stosunku do społeczeństwa. Nie dyrygować, lecz być czynnikiem mobilizującym siły do usuwania bolączek w terenie. TYzeba czuć każdym nerwem, czym żyje społeczeństwo, tak jak winniśmy czuć, czym żyje żołnierz. Trzeba nam dotrzeć do robotnika, do chłopa, do nauczyciela, do młodzieży. Ta ostatnia wie więcej o starym Wojsku Polskim aniżeli o nas. Należy głosić prawdę o walkach i bohaterstwie naszego Wojska, podkreślać nowy, demokratyczny jego charakter...
...Trzeba sobie zdać sprawę z tego, że moment dzisiejszy wymaga nie biurokratycznego urzędowania, lecz walki, ścisłej łączności z żołnierzem i społeczeństwem. Nasza mocna postawa ideologiczna potrafi złamać wszelkie zakusy reakcji. Montować nam trzeba jedność Narodu, jedność Wojska.
Trzeba skończyć z metodą, która tworzy z naszych oficerów kapelanów, celebrujących mszę przy ołtarzu demokracji. Odprawa ta jest pobudką, zwołującą oficerów pol.-wych. do pogotowia bojowego, do pełnej, zwycięskiej ofensywy na odcinku wzmocnienia wojska.
Osiągnięcia, które aparat pol.-wych. ma za sobą, pozwalają wypełnić te zadania, jakie stawiają przed nami Naród i władze demokratyczne w okresie odbudowy.

Miesięcznik GZPW „Praca Pol.-Wych. w Wojsku", nr 1/46