O Beacie Kościeleckiej, pannie we fraucymerze królowej Polski Bony

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

O Beato, jak bogato piękność Cię swym skarbem darzy!

O skromności, uczciwości w każdym ruchu, w słowach, w twarzy!

Podziw ma dla Ciebie każdy, równie godny, jak ladaco,

Równie starzy, jak rozumni wciąż dla Ciebie głowę tracą,

Serca drżeniem i dążeniem młodzieńcy się ubiegają,

Nie kochankę, lecz na żonę sobie Ciebie wybierają,

Purpuraci i bogacze, i najbardziej urodziwi,

Każdy bodaj, co coś znaczy, jest oddany Ci prawdziwie,

Króla zasię i królowej takiejś łaski dostąpiła,

Że chcą, abyś ty ich córy towarzyszką zacną była.

Skoro więc przez łaskę boską taka darów moc Ci dana,

Że przewyższasz tyle innych - takich wad unikaj sama:

Nie bądź dumna i niewdzięczna wobec tych, co Cię kochają,

Lecz uprzejma, wzajem miła tym, co głośno podziwiają.