Norwidowi
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
Księżycu w złotej skórce! Pomarańczo nocy!
Została z ciebie cząstka soczysta i słodka…
tak dobrze jest w pragnieniu wybiec w noc bezkresy,
gdy się wie, ze tam rośniesz, że się ciebie spotka!
A sok z tej pomarańczy, nazwany poezją,
na ziemię kropelkami spływa raz do roku,
nastawię obie dłonie, może je pochwycę,
Wypiję i odnajdę – szaleństwo lub spokój…
Tekst udostępniony jest na licencji Creative Commons Attribution 2.5.
