Nierządem Polska stoi

 Nierządem, powiedział ktoś dawno, Polska stoi;
 Gdyby dziś pojźrał z grobu po ojczyźnie swojej,
 Zawołałby co garła: Wracam znowu, skądem,
 Żebym tak srogim z Polską nie ginął nierządem!
 Co rok to nowe prawa i konstytucyje,
 Ale właśnie w tej wadze jako minucyje:
 Póty leżą na stole, póty nam się zdadzą,
 Póki astrologowie inszych nie wydadzą,
 Dalej w kąt albo małym dzieciom dla zabawy —
 Założyłby naszymi Sukiennice prawy.
 Nikt nie słucha, żaden się nie ogląda na nie,
 Szlachta tylko uboga i biedni ziemianie,
 Którzy się na dziesiątej opierają części,
 I to ledwie, tak inszy stan Polskę zagęści.
 Mądry, możny albo kto dostąpił honoru,
 Księstwa, grabstwa — ten wolen; niechajże poboru
 Szlachcic który nie odda — zaraz mu po szląsku
 Pozwy, egzekucyje ślą na onym kąsku,
 Że niejeden, niestetyż, z serdecznym dziś płaczem
 Z dziatkami cudze kąty pociera tułaczem.