Narcyz (Norwid)
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
1
Narcyz, w siebi wpatrzon przyjemnie:
„Zważ! – wyzywał – wszelki człowiecze:
Cóż? nad Grecję (bo cóz – nade mnie).”
Echo jemu przeto odrzecze:
2
„Te Nmfea i to jezioro,
I safirowych głębie stoków,
Nie same się z twej Grecji biorą,
Lecz – ze światła, chmur i obłoków
3
Postać twoja, zważ, ile? drżąca,
Lubo pozierasz w wody czyste:
– Zwierciadlanność idzie aż z słońca!
Dno jedynie – stale – ojczyste.”
