Na sprowadzenie prochów Napoleona

I

 I wydarto go z ziemi, popiołem;
 I wydarto go wierzbie płaczącej,
 Gdzie sam leżał, ze sławy Aniołem;
 Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącej;
 Ale płaszczem żołnierskim spowity,
 A na mieczu jak na krzyżu rozbity.

II

 Powiedz, jakim znalazłeś go w grobie,
 Królewicu, dowódźco korabli?
 Czy rąk dwoje miał krzyżem na sobie?
 Czy z rąk jedną miał przez sen na szabli?
 A gdyś kamień z mogiły podźwignął,
 Powiedz, czy trup zadrzał, czy się wzdrygnął?

III

 On przeczuwał, że przyjdzie godzina,
 Co mu kamień grobowy rozkruszy,
 Ale myślał, że ręka go syna
 W tym grobowcu podźwignie i ruszy,
 I łańcuchy zeń zdejmie zabojcze,
 I na Ojca proch, zawoła: — Ojcze!

IV

 Ale przyszli go z grobu wyciągać,
 Obce twarze zajrzały do lochu;
 I zaczęli prochowi urągać,
 I zaczęli nań wołać: — Wstań, prochu!
 Potem wzięli tę trochę zgnilizny
 I spytali — czy chce do ojczyzny? —

V

 Szumcie! szumcie więc morza lazury,
 Gdy wam dadzą nieść trumnę olbrzyma.
 Piramidy! wstępujcie na góry
 I patrzajcie nań wieków oczyma.
 Tam! — na morzach! — mew gromadka szara
 To jest flota z popiołami Cezara.

VI

 Z tronów patrzą szatany przestępne,
 Car wygląda blady spoza lodów —
 Orły siedzą na trumnie posępne
 I ze skrzydeł krew trzęsą narodów.
 Orły niegdyś zdobywcze i dumne,
 Już nie patrzą na słońce — lecz w trumnę.

VII

 Prochu! prochu! o! leż ty spokojny,
 Gdy usłyszysz trąby śród odmętu,
 Bo nie będzie to hasło do wojny,
 Ale hasło pacierzy — lamentu...
 Raz ostatni hetmanisz ty roty
 I zwyciężysz — lecz zwycięstwem Golgoty.

VIII

 Ale nigdy — o! nigdy! choć w ręku
 Miałeś berło, świat i szablę nagą:
 Nigdy — nigdy nie szedłeś śród jęku
 Z tak ogromną bezśmiertnych powagą
 I mocą... i z tak dumnym obliczem,
 Jak dziś, wielki! gdy powracasz tu niczem.