Na Mięguszowieckiej Przełęczy

Pytasz mnie, pani, com widział tam z góry,

Z tej wśród obłoków zawrotnej przełęczy?

Widziałem w dole cichych wód lazury,

bezdenne, rąbkiem opasane tęczy,

co wyglądały jako twoje oczy,

gdy łza je - na mnie zwrócone - zamroczy.

Widziałem w dali czarodziejskie niwy,

skąpane w morzu słonecznego złota,

wyglądające, jak ów kraj szczęśliwy,

który stworzyła moich snów tęsknota,

gdzieś poza życia jawą i żałobą,

a kędy nigdy ja nie będę z tobą!

A bliżej - czarne, w mgłach przepastne turnie,

takie posępne, jako myśli moje,

co ku błękitom spiętrzają się górnie

i zaś, jak skały w toń, tak w oczy twoje

patrzą - i nań wniebowstępną drogą

wznieść się ni w głębiach zatonąć nie mogą.