Miasto na morzu
| Miasto na morzu Edgar Allan Poe |
|||
| Przekład: Antoni Lange. Przedruk z: A. Lange "Przekłady z poetów obcych", Warszawa 1899 |
Patrz – oto czarny śmierci tron
Wśród dziwnych – pustych, dzikich stron,
Gdzie się Zachodu krwawi skon.
Tam wielcy – mali – dobrzy – źli –
W spokoju wiecznym każdy śni.
Tam gmachów tłum – tam wieżyc zrąb,
Których nie dotknie czasów ząb.
(Struktura taka nam nie znana) –
A w krąg od wichrów zapomniana,
Drętwa – pod niebem na dolinie
Melancholijnie woda płynie.
Nie schodzi żaden błysk z lazurów
Na wieczny mrok tych sennych murów,
Lecz z ułudnego morza fal
Milczące światło spływa w dal –
I w dal rozlewa się po skałach,
Katedrach, wieżach, arsenałach
I babelowych – zda się, wałach.
Po niedostępnych ciemnych parkach,
Po marmurowych sklepień arkach,
Po gmachach, które we mgle giną,
I których ściany w krąg obwiną
Rzeźbionym fryzem bluszcz i wino.
Drętwa – pod niebem na dolinie
Melancholijnie woda płynie.
A blade zamki i ich cienie –
Zawisły, rzekłbyś, jak widzenie
W powietrznej sinych mgieł arenie.
Gdyż z dumnej wieży tej stolicy
Duch Śmierci patrzy bladolicy.
Groby rozwarły się widomie,
Ziejąc – na martwych skał poziomie –
Lecz ani skarb, co w nich zamknięty,
Ni w oczach bogów diamenty,
Ni trupy – strojne w wieniec złoty –
Nie zbudzą głębin tych z martwoty –
I żadna struga, żadna mgła –
Nie marszczy fal umarłych szkła.
Nie wróży nic, że będzie wiatr
Na tym straszliwie niemym morzu;
Nie świadczy nic, że był tu wiatr
Na tym ohydnie cichym morzu!
Lecz – spójrz! w powietrzu jakiś ruch
Toń wód porusza jakiś duch:
Wieżyce, zda się, płyną w dół,
W mgły rozwiewając się na pół...
Mdlejące świątyń bladych szczyty
Znikają, w próżni mknąc błękity,
I zapłonęła toń ogniściej –
Godziny dyszą uroczyściej
I w dzikich jękach – w bezdeń wód –
Zapada w mgłach mistyczny gród,
I z swych tysiącznych wstając tronów
Wita go piekło wśród pokłonów!
