Makbet/Akt V

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

[edytuj] Scena pierwsza

Dunzynan. Komnata w zamku. Lekarz i Jedna z dam pałacowych.

LEKARZ

Jużem z panią czuwał przez dwie noce

i przekonać się o prawdzie jej twierdzenia nie mogę.

Dawnoż się to zdarzyło po raz ostatni?

DAMA

Zaraz po wyjściu jego królewskiej mości w pole.

Widziałam na własne oczy, jak wstała z łóżka,

zarzuciła na siebie nocny ubiór, otworzyła szkatułę,

wyjęła papier, złożyła go, napisała coś na wierzchu,

przeczytała potem i zapieczętowawszy położyła się znowu:

wszystko to we śnie jak najgłębszym.

LEKARZ

Dziwne zboczenie natury!

Zostawać pod dobroczynnym wpływem snu

i pełnić zarazem funkcję czuwającego.

Ale pominąwszy jej przechadzkę i inne czynne manifestacje,

nie słyszałażeś, pani, aby w tym sennym stanie co mówiła?

DAMA

I owszem, takie rzeczy, których za nic nie powtórzę.

LEKARZ

Mnie możesz, pani; potrzeba nawet, abyś to uczyniła.

DAMA

Nie powtórzę nikomu w świecie;

nie mam bowiem świadka, który by to potwierdził.

Lady Makbet wchodzi ze świecą w ręku.

Patrz pan, oto idzie!

Tym samym trybem jak zawsze i najzupełniej uśpiona.

Uważaj tylko, stój cicho.

LEKARZ

Skąd ona wzięła tę świecę?

DAMA

Stała przy jej łóżku.

Ciągle musi mieć światło przy sobie.

Taki wydała rozkaz.

LEKARZ

Widzisz, pani - oczy ma otwarte.

DAMA

Tak, ale ma zawartą ich władzę.

LEKARZ

Cóż to ona robi? Patrz, pani, jak sobie ręce obciera.

DAMA

To jej ruch zwyczajny; zdaje się jej,

że tym sposobem umywa sobie ręce; widziałam ją to

robiącą, bywało, przez cały kwadrans.

LADY MAKBET

Jeszcze jedna plama.

LEKARZ

Cicho, zaczyna mówić;

muszę sobie zapisać wszystko,

co usłyszę, abym mógł lepiej spamiętać.

LADY MAKBET

Precz, przeklęta plamo! precz! mówię.

Raz dwa - czas działać. -

Piekło ciemne. - Wstydź się, mężu, wstydź się!

Żołnierzem jesteś, a tchórzysz?

Cóż stąd, chociażby się wydało?

Nikt nas przecie nie pociągnie do tłumaczenia. -

Jednakże kto by się był spodziewał tyle krwi w tym starcu!

LEKARZ

Słyszysz, pani?

LADY MAKBET

Tan Fajf miał żonę; gdzież ona jest?

Cóż to? Czyliż te ręce nigdy obmyć się nie dadzą?

Dość tego, mężu, dość tego!

Wszystko popsujesz tym obłąkanym wzrokiem.

LEKARZ

Nieszczęsna, wiadome jej są rzeczy, których nie powinna wiedzieć.

DAMA

Powiedziała, czego nie powinna była mówić; to rzecz pewna.

Bóg raczy wiedzieć, co jest jej wiadome!

LADY MAKBET

Ciągle ten zapach krwi!

Wszystkie wonie Arabii nie odejmą tego zapachu z tej małej ręki.

Och! och! och!

LEKARZ

Co to było za westchnienie!

Ciężkież musi być brzemię na sercu.

DAMA

Nie chciałabym mieć jej serca w moim łonie za wszystkie zaszczyty tego świata.

LEKARZ

W rzeczy samej.

DAMA

Nie daj mi Panie, tego dożyć!

LEKARZ

Choroba tego rodzaju leży za obrębem mojej umiejętności.

Znałem jednakże ludzi, co śpiąc chodzili, a mimo tego skonali bogobojnie na łożu.

LADY MAKBET

Umyj ręce, weź szlafrok; nie wyglądaj tak blado.

Powtarzam ci.

Banko pogrzebany, nie powstanie więcej.

LEKARZ

Czy tak?

LADY MAKBET

Do łóżka! do łóżka! kołatają do bramy.

Pójdź, pójdź! pójdź! daj rękę!

Co się stało, odstać się nie może.

Do łóżka! do łóżka! do łóżka!

Wychodzi.

LEKARZ

Teraz się idzie położyć?

DAMA

Nie inaczej.

LEKARZ

Zły to stan. Czyny przeciwne naturze

Rodzą przeciwny naturze niepokój;

Skrycie dręczone sumienie powierza

Nieraz poduszce tajemnice duszy.

Jej potrzebniejszy ksiądz niż lekarz, Boże

Przebacz nam grzesznym! Nie odstąp jej, pani;

Miej ją na oku i pochowaj wszystko,

Czym by się mogła uszkodzić. Dobranoc.

To, co widziałem, i to, co słyszałem,

Wprawiło umysł mój i zmysły moje

W niewysłowione odurzenie. Myślę,

Lecz nie śmiem mówić.

DAMA

Dobranoc ci, panie.

Wychodzą.

[edytuj] Scena druga

W okolicy dunzynańskiego zamku.

Menteith, Caithness, Angus, Lennox i żołnierze z muzyką i chorągwiami.

MENTEITH

Angielskie wojska nadciągają. Malkolm,

Wuj jego Siward i dzielny nasz Makduf

Są na ich czele. Zemsta wre w ich piersiach,

I nie dziw: bowiem to, co oni znieśli,

Trupa by mogło wściekłością zapalić.

ANGUS

Pod lasem Birnam zejdziemy się z nimi:

Tamtędy idzie ich droga.

CAITHNESS

Nie wiecież,

Czy jest Donalbein z bratem?

LENNOX

Że go nie ma,

Mogę zapewnić: mam spis wszystkich osób

Przy nim będących. Jest tam syn Siwarda

I siła młodzi gołobrodej, która

Pierwszy raz teraz ma dać walną próbę

Swojego męstwa.

MENTEITH

Cóż porabia tyran?

CAITHNESS

Obwarowywa dunzynański zamek;

Niektórzy mówią, że oszalał; inni,

Mniejszą żywiący ku niemu nienawiść,

Zwą to rycerskim zapałem. Z tym wszystkim

Pewną jest rzeczą, że chorej swej sprawy

Nie może oprzeć na karbach porządku.

ANGUS

Czuje on teraz u rąk ciężar swoich

Kryjomych mordów; ustawiczne bunty

Odpłacają mu jego wiarołomstwa.

Ci, co są pod nim, spełniają rozkazy

Z musu jedynie, bynajmniej z miłości.

Teraz on widzi swą dostojność luźnie

Wiszącą na nim, jak suknię olbrzyma

Na nędznym karle.

MENTEITH

Nie dziw więc, że zmysły

Zakłopotane mieszać mu się muszą,

Gdy wszystko zgoła, co w nim jest, złorzeczy

Samemu sobie, że jest w nim.

CAITHNESS

Nie traćmy

Czasu, panowie. Idźmy dań wierności

Wypłacić temu, komu się należy;

Ramieniem naszym poprzeć siły tego

Lekarza naszej schorowanej ziemi,

Z nim działać i z nim przelać za jej sprawę

Wszystką krew naszą.

LENNOX

Lub taką jej ilość,

Jaka wystarczy do nadania wzrostu

Królewskiej róży i zalania ostu.

Ruszajmy tedy ku Birnam!

Wychodzą przy odgłosie muzyki.

[edytuj] Scena trzecia

Dunzynan. Jedna z komnat zamkowych.

Wchodzi Makbet, a za nim przyboczny orszak.

MAKBET

Już mi języka nie przynoście! niech mię

Wszyscy odstąpią! Dopóki las Birnam

Pod dunzynański nie podstąpi zamek,

Urągam trwodze. Czy ten dzieciuch Malkolm

Nie wyszedł z łona kobiety? Potęgi

Świadome losów ludzkich najwyraźniej

Mi powiedziały: "Nie bój się, Makbecie,

Nikt z ludzi, których rodziła kobieta,

Nie weźmie nigdy przewagi nad tobą."

Precz więc, odstępcy, precz! Łączcie się z tymi

Niewieściuchami Anglii; nie dbam o was.

Duch mój i serce pod wyższą załogą

Nie zwątpi nigdy ani zadrży trwogą.

Jeden ze sług wbiega.

Żeby cię szatan poczernił! Nieszczęsny,

Skąd ci się wzięło to gęsie oblicze?

SŁUGA

O panie, zbliża się dziesięć tysięcy. . .

MAKBET

Gęsi, hultaju? hę?

SŁUGA

Żołnierzy, panie.

MAKBET

Idź, potrzyj sobie twarz, pomaluj ćwikłą

Ten blansz tchórzostwa. Co? dziesięć tysięcy

Żołnierzy? Żeby ci język skamieniał!

Blejwas lic twoich jest trwogi doradcą.

Jacy żołnierze? mów!

SŁUGA

Angielskie wojsko,

Do usług waszej wielkości.

MAKBET

Uciekaj

Sprzed moich oczu! Gdzie Sejton? Sejtonie!

Słabnę na sercu, widząc... Hola! Sejton!

To najście albo dźwignie mnie na zawsze,

Albo powali. Dość już żyłem; wiosna

Życia mojego prędko przeszła, prędko

Żółtym, zwarzonym pokryła się liściem,

A to, co miało być działem starości:

Cześć, posłuszeństwo, miłość, grono wiernych

Sług i przyjaciół - wszystko to nie dla mnie.

Raczej przekleństwo, nienawiść, tym głębsza,

Że cicha, cześć ust, posługi służalców,

Którzy by radzi mię odbiec, lecz nie śmią.

Sejton!

Sejton wchodzi.

SEJTON

Co wasza królewska mość każe?

MAKBET

Cóż tam nowego?

SEJTON

To, co doniesiono,

Sprawdza się, panie.

MAKBET

Walczyć będę, póki

Mi nie odrąbią mięsa z wszystkich kości.

Podaj mi zbroję!

SEJTON

Jeszcze niepotrzebna.

MAKBET

Wdzieję ją. Idź, zbierz co najwięcej koni,

Przebiegnij w okrąg całą okolicę!

Kto bądź da hasło popłochu, niech wisi

Na pierwszym drzewie. Podaj mi hełm, pancerz.

Lekarz wchodzi.

Jak się ma waści pacjentka?

LEKARZ

Nie tyle

Chora jest, panie, ile udręczona

Osobliwszymi widzeniami, które

Nie pozwalają jej użyć spoczynku.

MAKBET

Wylecz ją z tego! Nie jesteśli zdolnym

Poradzić chorym na duszy? Głęboko

Zakorzeniony smutek wylwać z myśli?

Wygnać zalęgłe w mózgu niepokoje?

I antydotem zapomnienia wyprzeć

Z uciśnionego łona ten tłok, który

Przygniata serce?

LEKARZ

W takich razach chory

Musi sam sobie radzić.

MAKBET

Rzuć więc w śmietnik

Swoje dryjakwie; nie chcę wiedzieć o nich.

Jest tam kto? Podać mi zbroję, buławę!

Sejtonie, wyślij ludzi. - Patrz, doktorze,

Tanowie przeszli na stronę najeźdźców!

Dalej, Sejtonie, śpiesz się! - O! doktorze.

Gdybyś mógł zbadać wodę mego państwa,

Poznać z niej jego defekt i przywrócić

Jej dawny kolor, zwiastujący zdrowie,

Stałbym się echem, które by rozniosło

Po całym świecie poklask dla twej sztuki.

Sejtonie, śpiesz się! Żeby znaleźć jaki

Senes, jalapę albo rumbarbarum,

Co by stąd wyparł tych Anglików! Pomyśl,

Słyszałeś o ich najściu?

LEKARZ

Z mowy waszej

Królewskiej mości doszło o tym nieco

Do mojej wiedzy.

MAKBET

Zanieście to za mną.

Drwię z klęsk i śmierci, póki cię, Birnamie,

Przy dunzynańskiej nie zobaczę bramie.

Wychodzą wszyscy prócz Lekarza.

LEKARZ

Gdybym się za tę bramę raz wydostał,

Sam diabeł by mnie zawrócić nie sprostał.

Wychodzi.

[edytuj] Scena czwarta

Okolica w pobliżu Dunzynanu. Las opodal.

Przy odgłosie trąb wchodzą z wojskiem i chorągwiami Malkolm, stary Siward z Synem, Makduf, Menteith, Caithnes, Angus, Lennox, Rosse i inni.

MALKOLM

Wkrótce, spodziewam się, nadejdą czasy,

Że człowiek będzie bezpieczny pod dachem.

MENTEITH

Nie wątpim o tym, panie.

MALKOLM

Jak się zowie

Ten las?

MENTEITH

Las Birnam.

MALKOLM

Niech każdy wojownik

Utnie w nim gałąź i przed sobą niesie:

Przez taki fortel ukryjemy naszą

Istotną siłę i sprawim, że szpiegi

W błąd wprowadzeni będą.

ŻOŁNIERZ

Tak się stanie.

Żołnierze wychodzą.

SIWARD

Nie powzięliśmy innego języka,

Jedno że tyran, zaufany w sobie,

Zamknął Dunzynan i chce oblężenie

Nasze wytrzymać.

MALKOLM

W tym ci jest ostatnia

Jego ucieczka, gdziekolwiek się bowiem

Zdarzy sposobność, tak mali, jak wielcy

Powstają przeciw niemu i obecnie

Służą mu tylko najemnicy, obcy

Rodem i sercem.

MAKDUF

Schowamy na później

Uwagi nasze i sądy, a teraz

Mężnie i czynnie weźmy się do dzieła.

SIWARD

Zbliża się chwila mająca nam wskazać,

Co mamy nazwać naszym lub wymazać

Z ksiąg należności. Rozbiór nie zwycięża,

Rękojmia skutku jest w sile oręża,

Dalej więc, naprzód!

Wychodzą przy odgłosie muzyki.

[edytuj] Scena piąta

Dunzynan. Wewnątrz zamku.

Makbet, Sejton i żołnierze wchodzą z muzyką i chorągwiami.

'MAKBET

Zatknijcie sztandar na wałach. Wciąż słychać

Ten przeraźliwy okrzyk: Idą! idą!

Warowny zamek nasz szydzi z ich groźby.

Niech go obiegną, niechaj leżą pod nim,

Dopóki ich głód i mór nie wytępi.

Gdyby nie byli wsparci przez tych, którzy

Tu być powinni, wyszlibyśmy na nich

I dalibyśmy im poczuć na karkach

Hart naszych mieczów.

Krzyk kobiet za sceną.

Cóż to znów za wrzawa?

SEJTON

To krzyki kobiet, miłościwy panie.

Oddala się.

MAKBET

Dawno już smaku trwogi zapomniałem:

Był czas, gdym drętwiał, słysząc głos puszczyka,

Gdy przy słuchaniu powieści o strachach

Włos mi się jeżył i prężył na głowie,

Jakby był żywy; czas ten prędko minął;

Przeładowałem się okropnościami:

Spoufalone z zgrozą zmysły moje

Stępiały na wpływ wrażeń.

Sejton powraca.

Co znaczyły

Te krzyki?

SEJTON

Panie, królowa umarła!

MAKBET

Powinna była umrzeć nieco później;

Czego się było tak śpieszyć z tą wieścią?

Ciągle to jutro, jutro i znów jutro

Wije się w ciasnym kółku od dnia do dnia

Aż do ostatniej głoski czasokresu;

A wszystkie wczora to były pochodnie,

Które głupocie naszej przyświecały

W drodze do śmierci. Zgaśnij, wątłe światło!

Życie jest tylko przechodnim półcieniem,

Nędznym aktorem, który swoją rolę

Przez parę godzin wygrawszy na scenie

W nicość przepada - powieścią idioty,

Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą.

Żołnierz wchodzi.

Przyszedłeś zrobić użytek z języka,

Mów prędko!

ŻOŁNIERZ

Panie, przychodzęć oznajmić

Coś, co powiedzieć mogę, że widziałem,

Ale sam nie wiem, jak powiedzieć.

MAKBET

Powiedz,

Jak możesz.

ŻOŁNIERZ

Kiedy odbywałem wartę

Owdzie na wzgórzu, spojrzałem ku Birnam:

Wtem las, zdawało mi się najwyraźniej,

Zaczął się ruszać z miejsca.

MAKBET
chwytając go za pierś

Kłamiesz, łotrze!

ŻOŁNIERZ

Wywrzyj, o panie, na mnie swój gniew cały,

Jeśli tak nie jest. O trzy mile w dali

Widać go, jak się rusza i posuwa

Prosto w tę stronę.

MAKBET

Jeśli fałsz donosisz,

Dopóty żywcem wisieć nie przestaniesz,

Aż umrzesz z głodu; jeśli prawdę mówisz,

Wolno ci będzie tak uczynić ze mną.

Teraz poznaję dwuznaczność wyrazów

Wiecznego mego wroga, który, kłamiąc

Pozorem prawdy, mówił mi zdradziecko:

"Nie bój się, póki las Birnam nie przyjdzie

Pod mury twego Dunzynanu. " Otóż

Zbliża się jakiś las do Dunzynanu!

Dalej, do broni! do broni! i naprzód!

Jestli to prawda, nie mam czego czekać,

Na nic mi zostać, na nic mi uciekać,

Zbrzydło mi słońce; rad bym, żeby cała

Budowa świata w proch się rozleciała.

Uderzcie w dzwony! Dmij, wichrze! wrzej, toni!

Mamli umierać, umrę z mieczem w dłoni.

Wychodzą.

[edytuj] Scena szósta

Tamże. Równina przed zamkiem.

Przy odgłosie muzyki wojennej wchodzą z chorągwiami: Malkolm, stary Siward, Makduf i żołnierze z gałęziami w ręku.

MALKOLM

Jesteśmy już dość blisko; rzućcie teraz

Precz te zielone zasłony i w całym

Blasku okażcie się tym, czym jesteście.

Ty, mój szanowny wuju, wespół z swoim

Szlachetnym synem, stoczysz wstępną bitwę,

A zacny Makduf i my baczyć będziem,

Co pozostanie dalej do zrobienia

Zgodnie z przyjętym planem.

SIWARD

Bądźcie zdrowi.

Jeśli wróg tylko czekać nam nie każe,

Czy walczyć umiem, wnet plac boju wskaże.

MAKDUF

Zadmijcie w trąby! zlejcie wszystkie tchnienia

W tych krwi heroldów, śmierci i zniszczenia.

Wychodzą.

Okrzyk wojenny i odgłos trąb nieustający.

[edytuj] Scena siódma

Tamże. Inna część równiny.

Wchodzi Makbet.

MAKBET

W ostęp mnie wzięli: nie mogę uciekać,

Jak niedźwiedź muszę psiarni stawić czoło.

Któż jest ten, co się nie rodził z kobiety?

Tego się tylko mam bać lub nikogo.

Młody Siward wchodzi.

MŁODY SIWARD

Jak się nazywasz?

MAKBET

Zadrżysz, gdy usłyszysz.

MŁODY SIWARD

Nie, choćbyś gorsze nazwisko wymienił

Od wszystkich w piekle znanych.

MAKBET

Makbet jestem.

MŁODY SIWARD

Makbet! Sam szatan nie mógł wyrzec nazwy

Nienawistniejszej dla mojego ucha.

MAKBET

Straszniejszej chyba.

MŁODY SIWARD

Kłamiesz, podły zbóju!

Zaraz ci zadam fałsz tym mieczem.

Walczą.

Młody Siward pada.

MAKBET

Tyś był z kobiety zrodzon: leż junaku!

Igraszką dla mnie miecze i sztylety,

Póki je dzierży mąż zrodzon z kobiety.

Wychodzi.

Makduf wchodzi.

MAKDUF

Zgiełk był w tej stronie. Ukaż się, zbrodniarzu:

Gdybyś legł z innej dłoni, a nie z mojej,

Duch mojej żony i duchy mych dziatek

Wiecznie by za to mnie prześladowały.

Nie mogę godzić w czerń, co swoje dłonie

W najem oddała. Albo się na tobie,

Makbecie, stępi ostrze mego miecza,

Albo nietknięte powróci do pochwy.

Tam on być musi: ta donośna wrzawa

Wskazuje, że tam rzeź toczy się krwawa

Pod wodzą kogoś niepospolitego.

O losie, daj mi go znaleźć! niczego

Więcej nie żądam.

Wychodzi.

Malkolm i stary Siward wchodzą.

SIWARD

Tędy, milordzie; zamek już się poddał,

Ludzie tyrana walczą po dwu stronach,

Ale i tanom nie brak animuszu.

Sam dzień po twej się opowiada stronie.

Już prawie koniec.

MALKOLM

Spotkaliśmy wrogów,

Co zamiast przeciw nam walczyć, walczyli

Przy boku naszym.

SIWARD

Wnijdź, panie, do zamku.

Wychodzą.

Makbet wraca.

MAKBET

Mamli rzymskiego głupca naśladując

Przebić się własnym mieczem? Nie! dopóki

Życie przed sobą widzę, wolę raczej

Przeszywać cudze piersi.

Makduf wraca.

MAKDUF

Stój, psie z piekła!

MAKBET

Nie unikałem nikogo prócz ciebie:

Odstąp! krew twoich i tak mi już dosyć

Cięży na duszy.

MAKDUF

Nie mam słów: mój wszystek

Głos jest w tym mieczu; okrutniku, sroższy

Nad wszelki wyraz ludzkiego języka!

Walczą.

MAKBET

Próżno się trudzisz: równie byś potrafił

Przeciąć powietrze mieczem jak mnie zranić;

Zwróć więc to ostrze na tych, których ciała

Ciosy się mogą imać; moje życie

Zaczarowane: nikt zrodzon z kobiety

Nie zdoła mi go odjąć.

MAKDUF

Zwątp więc w czary!

Zapytaj tego anioła, któremu

Sprzedałeś duszę, toć powie, że Makduf

Przedwcześnie z łona matki był wypruty.

MAKBET

Przeklęty język, co mi to powiada!

Czuję, jak męska dzielność we mnie mięknie.

Przekleństwo owym szalbierskim potęgom,

Które nas duszą dwuznacznymi słowy!

Przynoszą złote obietnice uszom,

A odbierają je oczekiwaniom.

Nie walczę z tobą.

MAKDUF

Więc poddaj się, tchórzu,

I żyj, by palcem cię pokazywano.

Obraz twój, niby arcyrzadkiej bestii,

Jakie nam w budach są pokazywane,

Na drągu zatknąć każem i pod spodem

Położym napis: Tu jest do widzenia

Krwiożerczy podlec!

MAKBET

Nie poddam się! nie chcę

Całować ziemi u nóg tego żaka

Malkolma ani motłochowi służyć

Za przedmiot obelg. Nie! Chociaż las Birnam

Przyszedł pod mury Dunzynanu, chociaż

Ty się z kobiety nie zrodzonym mienisz,

Dotrwam do końca. Pod schroną tej tarczy

Bezpieczna moja pierś; złóż się, Makdufie!

Niech potępiony będzie, kto się znuży

I pierwszy krzyknie: "Stój! Nie mogę dłużej! "

Walcząc, wychodzą. Odwrót.

Przy odgłosie trąb i kotłów wchodzą z wojskiem i chorągwiami Malkolm i stary Siward , Rosse, Lennox, Angus, Menteith i Caithness.

MALKOLM

Rad bym tu widzieć tych, których nam braknie.

SIWARD

Ktoś musiał ubyć; ale dzień tak piękny

Tanio, jak widzę, został okupiony.

MALKOLM

Makdufa braknie i waszego syna.

ROSSE

Syn wasz, milordzie, wypłacił dług męstwu:

Póty żył, póki nie wyszedł na męża;

Zaledwie tego walecznością dowiódł,

Nie ustępując na krok z miejsca walki,

Padł jak bohater.

SIWARD

A więc zginął?

ROSSE

Tak jest.

I z pola bitwy został uniesiony;

A gdyby boleść wasza wyrównała

Wartości straty, nie miałaby granic.

SIWARD

Gdzież on ma rany? z przodu?

ROSSE

Tak, na czole.

SIWARD

Niechajże będzie wojownikiem Boga!

Choćbym miał tylu synów, ile włosów,

Piękniejszej dla nich nie żądałbym śmierci:

W ten sposób nucę mu hymn pogrzebowy.

MALKOLM

Godzien on, żeby bardziej go żałować,

I ten żal serce moje uzupełni.

SIWARD

Dlaczego bardziej? powiedziano przecie,

Że dług żołnierza sumiennie wypłacił;

Bóg więc z nim! Oto przybywa pociecha.

Makduf wchodzi niosąc głowę Makbeta zatkniętą na włóczni.

MAKDUF

Cześć ci, o królu! bo teraz nim jesteś.

Przywłaszczyciela głowa na tej włóczni

I uciśniony kraj nasz znów jest wolny.

Widzę wokoło ciebie perły państwa,

Serca ich wtórzą memu pozdrowieniu,

Niechże i głosy ich złączą się z moim,

Wołając: "Witaj! witaj, królu Szkocji! "

WSZYSCY

Witaj nam! witaj, witaj, królu Szkocji!

Odgłos trąb.

MALKOLM

Nie potrzebujem długiego namysłu

Do porachunku z waszymi zasługi

I skwitowania się. Zacni tanowie

I mili bracia, bądźcie od tej pory

Hrabiami, którym to mianem zaszczytnym

Nikogo jeszcze nie nazwała Szkocja.

Co pozostaje więcej do zrobienia

I czego może stan rzeczy wymagać

Jak przywołanie na powrót do kraju

Wygnanych naszych przyjaciół, co zbiegli

Przed zasadzkami czujnego ciemięstwa,

Wyśladowanie krwawych pomocników

Tego zmarłego oprawcy i jego

Szatańskiej żony, która jak słyszałem,

Sama gwałtowną sobie śmierć zadała -

To i co jeszcze prócz tego wypadnie,

Przy łasce nieba spełnić tuszym sobie

W właściwym czasie, miejscu i sposobie.

Wam, ile wydać pierś nasza sposobna,

Składamy dzięki, każdemu z osobna

I wszystkim, których na dzień wyznaczony

Na koronację wzywamy do Skony.

Odgłos trąb.

Wychodzą.