Magnificat (Wujek)

Wielbij, duszo moja, Pana,
I rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Iż wejrzał na niskość służebnice swojéj; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.
Albowiem uczynił mi wielkie rzeczy, który możny jest, i święte imię jego.
A miłosierdzie jego od narodu do narodów, bojącym się jego.
Uczynił moc ramieniem swojem, rozproszył pyszne myśli serca ich.
Złożył mocarze z stolice, a podwyższył niskie.
Łaknące napełnił dobrami, a bogacze z niczem puścił.
Przyjął Izraela, sługę swego, wspomniawszy na miłosierdzie swoje.
Jako mówił do ojców naszych, Abrahamowi i nasieniu jego na wieki.