Magnificat (Biblia Gdańska)

Wielbi dusza moja Pana;
I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim,
Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.
Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego;
I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.
Dokazał mocy ramieniem swojem, i rozproszył pyszne w myślach serca ich.
Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone.
Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.
Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.
Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.