Kraków

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Hej! puszczę ja oczy daleko od siebie!

Niech lecą, polecą, jak ptaki po niebie,

Aż do tej krainy,

Gdzie pada zmierzch siny

Od Karpat — ku starej kolebie!

Tam Kraków siadł cichy, w głębokiej zadumie,

Kto spojrzy — zapłacze — i smutek zrozumie...

Jak duch nad mogiłą,

Rozmyśla, co było —

I tęskno mu w obcym dziś tłumie...

Ku niebu strzeliście, w poranne błękity,

Podaje swych wieżyc krużganki i szczyty...

I gra z nich hejnały

Na rozświt, na biały,

Co wstaje rosami nakryty...

A góra tam stoi, co Wawel się zowie,

I dźwiga pamiątki po starym Krakowie,

Tam w grobach podziemnych,

Wśród lochów tych ciemnych

Śpią króle w koronach na głowie...

A Wisła tam szumi i prawi powieści —

Wiatr kędyś od kopca Kościuszki szeleści —

I kamień tam gada,

I dziwy powiada

O dawnej wielkości i części.

A kiedy się nocą gwar miasta uciszy,

Ten, kto się zaduma — westchnienie posłyszy...

To skarżą się groby —

To murów żałoby —

To przeszłość w mogile tak dyszy.

Hej, czasy, wy czasy, hej, stare wy wieki.

Płyniecie, jak woda tej Wisły, tej rzeki.

Na morze, na sine,

Na czarną głębinę —

I tylko szum słychać daleki...