Kościeliska

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Oto tatrzańska sielanka

Łagodną wabi ponętą,

Jak dziewczę, co uśmiechniętą

Twarzyczką wita kochanka...

Przez skał rozdartych podwoje

Przegląda wąwozu łono,

Gdzie szumią srebrzyste zdroje

Melodię głazom nuconą -

Przez skał rozdartych podwoje

Świerk zwiesza konary swoje,

I słońca blask się przeciska...

To Kościeliska!

Zielona skacze dolina

Przez strumień z brzegu do brzegu;

Gdzie potok wstrzyma ją w biegu,

Na góry łączką się wspina

I postać przybiera sielską,

Strojąc się w trawę i zielsko,

I kwiaty do swego wianka

Wplatając ręką niedbałą...

A dołem, skryta pod skałą,

Z marmurowego wciąż dzbanka

Czysta najada swe fale

W przejrzystym sączy krysztale

I strąca potok z urwiska...

To Kościeliska!

Pionowo sterczące skały

Igłami świerków się jeżą,

W ciemną się zieleń ubrały,

Lecz w balsamiczną i świeżą,

Z której gdzieniegdzie szczyt biały

Kamienną wytryśnie wieżą,

Lub nagie wapienia ostrze

Szeroko pierś swą rozpostrze.

Za każdym drogi zakrętem

Cały krajobraz się zmienia;

Jakby w królestwie żakietem

W głaz zamienione marzenia,

Dziwaczne fantazji gmachy

Z wejrzeniem coraz to nowem,

Wiszące ściany i dachy,

Tłoczą się ponad parowem

Lub uciekają w lazury,

Ręką marzącej natury

Wypchnięte z ziemi ogniska...

To Kościeliska!

Srebrzyste wstęgi katarakt,

Oprawne w zielony szmaragd

Mchów rozesłanych na skałach

I drobnolistnych paproci;

W powietrzu pełno wilgoci

I chłód rzeźwiący w upałach -

Zwalone kłody i mosty,

Łomy strącone z wierzchołków,

Rdzawe na głazach porosty,

Co woń roznoszą fiołków,

Żywiczne świerków oddechy,

Błękitnych niebios uśmiechy

I spokój dla duszy słodki -

I zawieszone wysoko

Nad niedostępną opoką

Gwiaździste, srebrne szarotki -

Wszystko się srebrzy lub złoci...

W kropelkach świeżej wilgoci

Tęczową barwą połyska...

To Kościeliska!