KPK/II/III/I/II/VII:Zakonnicy wyniesieni do godności biskupiej
Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych
[edytuj] Kodeks Prawa Kanonicznego
[edytuj] KSIĘGA II LUD BOŻY
[edytuj] CZĘŚĆ III INSTYTUTY ŻYCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZENIA ŻYCIA APOSTOLSKIEGO
[edytuj] SEKCJA I INSTYTUTY ŻYCIA KONSEKROWANEGO
[edytuj] TYTUŁ II INSTYTUTY ZAKONNE
[edytuj] Rozdział VII ZAKONNICY WYNIESIENI DO GODNOŚCI BISKUPIEJ
[edytuj] Kan. 705
Zakonnik wyniesiony do godności biskupiej pozostaje członkiem swojego instytutu, lecz na mocy ślubu posłuszeństwa podlega jedynie Biskupowi Rzymskiemu. Jest też zwolniony z tych obowiązków, których według jego roztropnego uznania nie można pogodzić z jego stanem życia.
[edytuj] Kan. 706
Zakonnik, o którym wyżej:
- 1° jeśli przez profesję utracił prawo własności dóbr, ma prawo używania, użytkowania i zarządzania dobrami, które otrzymuje. Prawo zaś własności biskup diecezjalny oraz inni, o których mowa w kan. 381, § 2, nabywają dla Kościoła partykularnego; inne zaś dla instytutu lub Stolicy Świętej, w zależności od tego, czy instytut jest zdolny do posiadania, czy też nie;
- 2° jeśli przez profesję nie utracił prawa własności dóbr, które posiadał, odzyskuje prawo używania, użytkowania i zarządzania; wszystko zaś, co odtąd otrzymuję, nabywa w pełni dla siebie;
- 3° w obydwu zaś przypadkach dobrami, które otrzymuje nie dla siebie, powinien rozporządzać zgodnie z wolą ofiarodawców.
[edytuj] Kan. 707
§ 1.
Zakonnik, który stał się biskupem emerytem, może wybrać sobie miejsce zamieszkania także poza domem własnego instytutu, chyba że co innego przewidziała Stolica Apostolska.
§ 2.
Co do jego odpowiedniego i godnego utrzymania, to, jeśli służył jakiejś diecezji, należy zachować przepis kan. 402, § 2, chyba że własny instytut zechciał zapewnić mu takie utrzymanie; w innych wypadkach powinna zaradzić sprawie Stolica Apostolska.
