Jedzie rycerz

Jedzie rycerz, jedzie rycerz zbrojny,
Wraca rycerz z wielkiej-wielkiej wojny.

Jego szabla, szabla wyszczerbiona,
I koszula jego zakrwawiona.

Wita jego ojciec, ojciec stary,
Siostry niosą, niosą jemu dary.

Jego bracia, bracia się cieszyli,
I sąsiedzi jego się bawili.

Przybądź mamo, przybądź mamo moja,
Niech uścisnę, ścisnę nogi twoje.

Jakże mi przyjść, jakże przyjść do ciebie -
Już rok minął po moim pogrzebie.

Czyż ja mamie, mamie pogrzeb sprawił
Że na wojnie, wojnie długom bawił.

Tak więc żyjcie, sami sami sobie,
Bo przez zemnie-zemnie mama w grobie.

Za górami rycerz, rycerz zbrojny -
Już on nigdy nie powróci z wojny.

Tam rozkoszy w wojsku on użyje,
Zamiast wody krwi się on napije.

Jedzie rycerz, jedzie rycerz zbrojny,
Znowu wraca z wielkiej-wielkiej wojny.

Sadzą jego, sadzą na koń siwy,
Bo on rycerz, rycerz sprawiedliwy.

Za obronę przed wszelaką trwogą
Kwiatem ścielą jego wieczną drogę.

A jak jego, jego w dół spuszczali
Z trzech ładunków ognia-ognia dali.