Dzień wczorajszy

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Piotr teraźniejszość wyklina,

Wszyscy gniewają go ludzie:

Gniewa zalotna dziewczyna

I piesek, co szczeka w budzie.

Gorszą go nowe kierunki,

Potępia działalność cudzą,

Dzieci na łonie piastunki

Już jego odrazę budzą.

Wszędzie zepsucie go ściga,

Próżno sam stoi na straży,

Zwycięża w świecie intryga

Żydów i wolnych mularzy.

Zalewa ziemię wokoło

Rozpusty bezwstydny cynizm;

Jak hydra podnosi czoło

Socjalizm i jakobinizm.

Znikąd nie widać pociechy,

Więc przepowiada narodom,

Za wszystkie tych czasów grzechy,

Los straszny biblijnych Sodom.

"Dawniej - to wspomnieć aż miło -

Nic nie kosztował nas najem,

Wszystko się samo robiło

I życie było, ach, rajem.

Podatków nie gniotło brzemię,

A pan spokojnie sprzedawał,

Jeśli nie całą swą ziemię,

Przynajmniej dobry jej kawał.

Moralność kwitła na dole...

I niższa narodu warstwa

Kornie znosiła niedolę

Szukając w modłach lekarstwa.

Nie było pokusy próżnej,

Każdy się godził z swym stanem:

Kto żebrak, ten żył z jałmużny,

A pan - ten zawsze był panem.

Nauki zgubnego jadu

Nikt w dusze ludzkie nie szczepił,

Zepsucia nie było śladu,

Najwyżej - wioskę kto przepił".

Tak się wciąż skarży i zżyma,

I biada poczciwa dusza,

Aż przywdział ubiór pielgrzyma

I w drogę po nocy rusza.

Śród nocy - ciemno troszeczkę,

Więc w błocie kosturem grzebie;

Zapalił łojową świeczkę

I pilnie patrzy przed siebie.

"Gdzie idziesz? - pytam - człowiecze,

Czy szukasz po nocy czego?"

A on mi z dumą odrzecze:

"Ja szukam dnia wczorajszego".

"Jak sądzę, daleko zajdziesz;

Pospieszaj zatem, jegomość,

A jak wczorajszy dzień znajdziesz,

Przyślij mi pocztą wiadomość".