Dumka

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Rzeka ciągle, choć powoli

Wpada w sine morze,

Szuka Kozak swojej doli,

A znaleźć nie może.

Szedł, gdzie wicher go powionie,

Gdzie poniosą oczy,

Rozegrało się serce w łonie,

Szeptał duch proroczy:

"Po co gonisz się za marą,

Gdzie cię oczy wiodą?

Rzucasz ojca, matkę starą

I dziewczynę młodą.

W cudzej stronie -- cudzy wszędzie

Wiarą i językiem,

Tam zapłakać z kim nie będzie

I pogwarzyć z nikiem."

Fale morskie! płyńcie w pole

I brzegami trzęście,

Kozak marzył spotkać dolę,

A spotkał nieszczęście.

Już żurawie powracali,

W domu wytchnąć mogą,

Kozak płacząć poszedł dalej

Swą ciernistą drogą.

Petersburg 1838