Do panny (Księga wtóra)

Tysiąckroć, moja bohatyrko cudna.

Chcę z tobą stałe zawierać przymierze

I spisać nasze mowę na papierze.

I ty do tego nie dasz się być trudna.

Ale ja idę wprost, a tyś obłudna,

Bo choć Ja mieszkać w pokoju chcę szczerze,

Twe usta zdrajcy, twe oczy szalbierze

Marcują ze mną jako rota ludna.

Łacno tak wygrać, bo gdy się ja boju

Napieram, stoisz przy umownej radzie.

Kiedy zaś spuszczę i wierzę w pokoju,

Ty wojnę rześko zaczynasz na zdradzie.

Przebóg, przymierza! A że nie dla stroju

Przymierza proszę, weź serce w zakładzie.