Do Tatr

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Odwiecznych Tatrów strażnice Piastowe!

Z dawnaście znane, a wiecznieście nowe!

Choć myśl i oko przy was się upaja,

Myśl i źrenica wiecznie tutaj gością...

Z wami przenigdy myśl się nie oswaja,

Tak nie oswoi się nigdy z wiecznością.

Bo nie wziąć myślą, co oko zakréśli,

Ani wziąć okiem, co ogarną myśli,

Ani was ująć, ni duchem wyświecić,

Ni w was się wcielić, ni nad was wylecić.

Tu hardość ducha mierzy się z naturą,

I rozegrana — bo nikomu górą...

I gdyby nie lud, co dumne te czoła

I te przepaści oplątał ścieżkami,

I prostym zmysłem zaludnił dokoła

Ten świat w obłokach swoimi gadkami...

Gdyby nie powieść, co swymi uśmiechy

Rozjaśnia wasze ponure milczenie -

Widok ogromu byłby bez pociechy,

Bo duch pojmuje tylko ducha tchnienie...

A wy strażnice śniegami świecące,

Stoicie wiecznie, niemo i surowo,

I dla tych ludzkich pokoleń milczące,

Odkąd w was boże skamieniało słowo!