Do Kościuszki

Poczciwy Kościuszko, twe imię jest jak żniwo,
Co szlachetnych uczuć zbiera plony,
Doszło tu do nas jak chwalebne dzwony,
Przestrzenie przenikając swym niezgasłym tonem.
Dziś mi mówi, że w nieznanych światach,
Spod chmur bohaterów wyłonią się imiona,
I w przeczystym błękicie nieba zajaśnieją
Każde na swoim srebrnym tronie.
Mówi też, że gdy w szczęśliwy dzień,
Dobry duch przechadzać będzie się po ziemi,
Twe i Alfreda niegdyś wielkie imię, złączywszy się,
Zrodzi przepotężną pieśń, co się poniesie w dal,
aż do wielkiego Boga stóp.