Człowiek boże igrzysko

 Nie rzekł jako żyw żaden więtszej prawdy z wieka,
 Jako kto nazwał bożym igrzyskiem człowieka.
 Bo co kiedy tak mądrze człowiek począł sobie,
 Żeby się Bóg nie musiał jego śmiać osobie?
 On, Boga nie widziawszy, taką dumę w głowie
 Uprządł sobie, że Bogu podobnym się zowie.
 On miłością samego siebie zaślepiony,
 Rozumie, że dla niego świat jest postawiony;
 On pierwej był, niżli był; on, chocia nie będzie,
 Przedsię będzie; próżno to, błaznów pełno wszędzie.