Chłopca mego mi zabrali

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Chłopca mego mi zabrali.

Matulu!

W świat daleki go pognali,

A ja za nim umrę z bólu -

Dałam na mszę sznur korali,

Niechaj Pan Bóg go ocali,

Matulu!

Do szeregu poszedł z bronią.

Mój Boże!

Tam śmierć pewna - poszedł po nią.

Miłość moja nic nie może

Ani łzy go nie zasłonią

Przed zawistnej śmierci dłonią.

Mój Boże!

Nie pytają o to wrogi.

Kto ginie.

Czy jest sercom ludzkim drogi?

Czy płacz siostry za nim płynie?

Czy umiera matka z trwogi.

Kiedy pyta śmierci srogiej:

Kto ginie?

Na kulami zaoranej.

Na roli.

Ma paść we krwi mój kochany...

Czyliż na to Bóg pozwoli.

By samotnie ginął z rany

Z dala swoich - na zasianej

Krwią roli?

Spojrzyj na nas, Ty Panienko

Przeczysta!

I nad serca mego męką

Ty się zlituj, o gwiaździsta

Niebieskiego dnia jutrzenko!

Osłoń jego swoją ręką,

Przeczysta!