CIL VI 5115 (195)

W winnicy tej odnaleziony został zespół katakumb, składający się z trzech części, każda z około pięciuset pochówkami urnowymi. Inskrypcja znajdowała się, w katakumbach zawierających bogate (najbardziej okazałe ozdobione na przodzie niszy popiersiami) pochówki wyzwoleńców i niewolników z otoczenia cesarskiego, oraz członków ich rodzin. Wielu pochowanych zostało zidentyfikowanych jak wykonujący zawody wymagające znacznych kwalifikacji, takich jak urzędnicy finansowi, architekci, akuszerki, poborcy podatkowi.

Podstawą do wydatowania tej inskrypcji na podstawie samej jej treści jest użyta formuła dedykacyjna do bóstw podziemnych. Ten typ dedykacji wszedł do użycia dopiero w początkach epoki cesarstwa. Na podstawie identyfikacji innych pochowanych osób zawęzić można możliwy czas powstania tej inskrypcji nagrobnej na okres około pięćdziesięciu lat, pomiędzy panowaniem cesarza Klaudiusza (41-54) a końcem dynastii Flawiuszów (96 r.)

W Rzymie niewolnik po wyzwoleniu przyjmował imię (praenomen) i nazwisko rodowe (nomen gentile) swego dotychczasowego pana oraz przydomek (cognomen) od jego dotychczasowego imienia niewolniczego. W miejsce filiacji zaś umieszczano zaś imię byłego właściciela. Na podstawie imion w inskrypcji, można więc stwierdzić że pochowany, w przeciwieństwie do większości pochowanych nie był wyzwoleńcem, lecz niewolnikiem pochodzenia greckiego.

Kilka przesłanek świadczy jednak o wysokiej pozycji społecznej i majątkowej jego rodziny:

• pochówek w miejscu przeznaczonym dla swoistej elity niewolników i wyzwoleńców pełniących wysokie funkcje w otoczeniu dworu cesarskiego.
• pochowany był synem niewolnika, co samo w sobie było sytuacją wyjątkową, ze względu na to, że niewolnicy nie mogli tworzyć oficjalnych związków małżeńskich.