Budnik/Przedmowa autora

W ciągu lat dwudziestu kilku "Budnik" dożył wydań kilku i tłumaczenia na język
niemiecki. Autor we własnej wiosce miał budników i mógł się ich obyczajom
przypatrzeć, a malował jak zwykle - z natury. Leżało w ogóle wówczas na sercu
wprowadzenie naszego własnego, rzeczywistego świata do powieści w miejsce
konwencjonalnych obrazków, a nawet salonowych historyj, które barwy ani
charakteru nie mają nigdy inszej nad kosmopolityczną. Leżało też na sercu
równouprawnienie wobec sztuki tych klas społeczeństwa, które przedtem nie miały
prawa ani do sceny, ani do romansu, ani do obrazu, chyba przeodziane w jakąś
szatę skrojoną przez urzędowego krawca... "Budnik" należy do tego szeregu, w
którym się mieści "Ulana", "Ostap Bondarczuk", "Jermoła" inne powieści z życia
ludu... Dziś i ten lud wcale inaczej wygląda. Co było powieścią, stało się -
powtarzamy - historią prawie. - Stare dzieje! Ćwierć wieku przysypało ich grób,
a na nim zielenią się nowe kwiaty.