Bez odpowiedzi

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Nie znali nigdy, co to jest dostatek,

Lecz znali tylko - co trud i potrzeba;

Nieraz im brakło mleka w piersiach matek,

Nieraz im brakło na zagonach chleba...

Nie znali nigdy tej pomyślnej doli,

W której bez troski o jutrzejszą strawę

Duch ludzki z mroku budząc się powoli

Na światło oczy otwiera ciekawe,

Gdyż od kolebki czatowała bieda,

Co duszy dziecka rozwinąć się nie da.

Los im poskąpił wszystkich swoich darów

I dał im środków do walki za mało.

Prócz życia trudów i życia ciężarów,

Jedno im prawo - do życia zostało.

Jednak znosili swą nędzę cierpliwie

Jako istnienia warunek niezmienny;

Marząc o przyszłym a bogatszym żniwie

Zapominali o trosce codziennej

Żądając w zamian za pracę mozolną,

By im wraz z dziećmi wyżyć było wolno.

Lecz teraz próżne wszelkie wysilenia!

Żadna wytrwałość zbawić ich nie może:

Głód - ciała w żywe szkielety zamienia

Kładąc w ciemnościach na zmrożone łoże.

Dziś nie o sytość, lecz o żywot idzie,

Gdyż to nie zwykłej nędzy widmo blade,

Lecz śmierć głodowa w całej swej ohydzie

Tysiącom rodzin zwiastuje zagładę;

W zimowej nocy wchodzi w ich mieszkania

Przynosząc męki wolnego konania.

To śmierć głodowa! Przy zgasłym ognisku

Zasiada wlokąc całun lodowaty

I matkom dzieci porywa z uścisku,

I nagie trupy zostawia wśród chaty,

I kroczy dale] w upiora postaci

Rozpościerając gorączkowe dreszcze...

A zmarły wstaje, by zabijać braci,

Za krzywdy swoje mszcząc się w grobie jeszcze;

I rozszerzając zaraźliwe tchnienia

Idzie do ludzi przemawiać sumienia.

A ci, co jeszcze wśród mogił zostali,

Aby oglądać męczarnie swych rodzin,

Trawieni ogniem, co wnętrzności pali,

Mierzą ostatek uchodzących godzin

I patrzą w otchłań... szukając gdzieś na dnie

Nieuchwyconej ocalenia mocy.

Ale myśl w próżni kręci się bezwładnie

I gaśnie w głuchej odrętwienia nocy.

I nic nie mogąc odnaleźć, nędzarze,

Chylą z rozpaczą wychudzone twarze.

Wiedzą, że wszędzie ta sama dokoła

Głodowej śmierci konieczność straszliwa,

Że brat ratunku udzielić nie zdoła,

Bo sam go teraz daremnie przyzywa.

Więc milczą - patrzą na śniegu posłanie,

Słuchają wiatru żałobnego wycia

I w ciemność smutne rzucają pytanie:

"Gdzie jest ich prawo najświętsze do życia?

Czemu są na śmierć skazani i za co,

Gdy na chleb ciężką zarabiali pracą?"

Kto im odpowie na ten wykrzyk głuchy?

Ludzkość zostanie w odpowiedzi dłużną,

Bo choć szlachetne poruszą się duchy

I miłosierdzie pospieszy z jałmużną,

Rzucone wsparcie nie rozstrzygnie w niczem

I w niczem ciemnych pytań nie rozświeci,

I ziemia dalej z sfinksowym obliczem

Będzie pożerać pracujące dzieci,

A ludzkość będzie roztrząsać, ciekawa,

Ten zgrzyt w harmonii społecznego prawa.