Baśń tęczowa

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Poświęcona F. V. Kvapilowi

Od kolebki biegła za mną

Czarodziejska baśń tęczowa

I szeptała wciąż do ucha

Melodyjne zaklęć słowa.

Urodzona nad wieczorem

Z cichych gawęd mych piastunek,

Spala ze mną, na mych ustach

Kładąc we śnie pocałunek.

I budziła się wraz ze mną,

I wraz ze mną ciągle rosła,

I z kołyski na swych skrzydłach

W jakiś dziwny świat mnie niosła...

Ponad morza purpurowe,

Ponad srebrne niosła rzeki,

Po zwodzonym moście tęczy

W cudowności świat daleki...

Otworzyła mi zaklęciem

Brylantowy w skałach parów

I wkroczyłem raz na zawsze

W kraj olbrzymów, widm i czarów.

I zamknęły za mną wrota

Jakieś wróżki czy boginie,

Więc na całą życia kolej

Szedłem błądzić w tej krainie.

W tej krainie, w której wszystko

Ożywioną bierze postać,

W której każdy głaz ma duszę

I człowiekiem pragnie zostać...

Złotolistnym szedłem gajem,

Gdzie się wszystko skrzy i złoci,

Gdzie zakwita skryty w cieniu

Tajemniczy kwiat paproci.

Szedłem gajem, gdzie dokoła

Śpiewające szumią drzewa,

Gdzie młodości wiecznej źródło

Czyste wody swe rozlewa.

I witały mnie po drodze

Rozmarzone oczy kwiatów,

Co patrzyły tak wymownie

W niezmierzoną przestrzeń światów.

I witały ludzkim głosem

Różnobarwnych ptasząt chóry,

Ukazując dalszą drogę

Nad przepaści brzeg ponury.

Ja słuchałem śpiewnej wróżby

I z ożywczej piłem fali,

I w głąb dzikszej coraz puszczy

Niestrwożony szedłem dalej.

Próżno groźne widma straszą,

Próżno kłęby gadzin syczą,

Biegłem naprzód, zapatrzony

W jakąś jasność tajemniczą.

I przebyłem czarne puszcze,

I spienionych wód odmęty

I stanąłem u stóp góry

Prostopadle na dół ściętej.

Na jej szczycie błyszczał zamek,

Kryształowy gmach olbrzyma,

Co zaklęciem w swojej mocy

Najpiękniejszą z dziewic trzyma.

Przed zamczyskiem stoją smoki

I te paszczą swą czerwoną

Ogień złoty i różowy

Pod obłoki w górę zioną;

Swe spiżowe jeżąc łuski,

Bronią skarbu zaklętego,

Najpiękniejszej z wszystkich dziewic

W kryształowym zamku strzegą.

Jednak mimo czujnej straży

Jam ją ujrzał na skał szczycie

I odgadłem, żem tu przybył,

Aby dla niej oddać życie.

Miała gwiazdę na swym czole,

Pod nogami sierp księżyca,

Błękit niebios w swoich oczach

I aniołów cudne lica;

I od razu swym spojrzeniem

Zaszczepiła miłość w duszę -

I poznałem, że koniecznie

Do niej w górę dążyć muszę.

Więc po nagiej, gładkiej ścianie,

Zapatrzony tylko na nią,

Na powojów wiotkich splotach

Zawisnąłem nad otchłanią.

Coraz wyżej pnąc się hardo,

Już widziałem ją przy sobie...

I w zachwycie do królewny

Wyciągnąłem ręce obie.

Miałem schwycić ją w objęcia...

Gdy powojów pękły sploty -

I upadłem w głąb otchłani,

Gdzie z ran ginę i tęsknoty.

Lecz choć z serca krew upływa,

Choć w przepaści ciemnej leżę,

Jeszcze wołam: "Za nią! za nią!

Idźcie gonić, o rycerze!

Idźcie piąć się w górę, w górę,

Ponad ciemnych skał krawędzie!

Może przyjdzie kto szczęśliwy,

Co ją weźmie i posiędzie.

Choć nie dojdzie - chociaż padnie,

Przecież życia nie roztrwoni,

Bo najlepsza cząstka życia

W takiej walce i pogoni.

Warto choćby widzieć z dala

Ów zaklęty gmach z kryształu,

Warto, płacąc krwią i bólem,

Wejść w krainę ideału.

Gdyby przyszło mi na nowo

Od początku zacząć życie,

Biegłbym jeszcze po raz drugi

Za tą piękną na błękicie!"