Anhelli/Rozdział XVI

←Rozdział XV

Anhelli Rozdział XVI Juliusz Słowacki

Rozdział XVII→

[105] ROZDZIAŁ XVI.  A zostawszy sam Anhelli, zawołał smutnym głosem : więc koniec już!  Cóż robiłem na ziemi? byłże to sen?  A gdy rozmyślał Anhelli o tajemnicach przyszłych, zaczerwieniło się niebo i wybuchnęło wspaniałe słońce; a stanąwszy na kręgu ziemskim, nie podniosło się czerwone jak ogień.  Korzystały z dnia krótkiego ptaki niebieskie i białe mewy, którym Bóg uciekać [106]kazał przed ciemnością, i wielkiemi tłumami leciały jęcząc.  Więc spójrzał na nie Anhelli i zawołał : gdzie wy lecicie o mewy?  I zdawało mu się że w jęku ptaków usłyszał głos odpowiadający mu : lecimy do ojczyzny twojéj!  Czy każesz nam pozdrowić kogo? czy usiadłszy nad jakim miłym domem zapiać w nocy pieśń nieszczęścia?  Aby się obudziła matka twoja, lub który z krewnych twoich, i zaczęli płakać w ciemności z przerażenia :  Myśląc o synie którego pożarła kraina grobowcowa, i o bracie którego pochłonęło nieszczęście.  Taki był głos ptaków, i rozkruszyło się serce w Anhellim, i upadł. [107] A słońce utonęło pod ziemią, i tylko jeszcze najwyżéj lecące ptaki świetniały na szafirowém niebie, jak róż białych girlandy ulatujące ku południowi.  Anhelli był umarły.