Anhelli/Rozdział V

←Rozdział IV

Anhelli • Rozdział V • Juliusz Słowacki

Rozdział VI→

←Rozdział IV

Anhelli Rozdział V Juliusz Słowacki

Rozdział VI→

[031] ROZDZIAŁ V.  I tak odbywali Szaman z Anhellim wędrówkę po ziemi smutnéj i po gościńcach pustych i pod szumiącemi lasami Syberyi; spotykając ludzi cierpiących i pocieszając ich.  A oto jednego wieczora przechodzili około cichéj i stojącéj wody, nad którą rosło kilka wierzb lamentujących i mało sosen.  A Szaman ujrzawszy wyskakujące rybki ku zorzy wieczornéj rzekł: oto widzisz tę płotkę co przeleciała przez powietrze i znów utonęła. [032] A teraz opowiada siostrom swoim na dnie że zobaczyła niebo i opowiada o niebie różne rzeczy i s tego ma sławę między inszemi rybkami.  Słuchając więc powieści o niebiosach zapłyną do sieci i jutro będą przedawane na rynku.  Nie jestże to nauka dla ludzi, i dla tych którzy za ludźmi rozpowiadającemi o Bogu i o niebiosach wędrują girlandami a tak dają się ułowić sieciom ludzkim i przedawani są.  A chorobą zgubną mówię: jest melancholija i zamyślenie się zbytnie o rzeczach duszy.  Dwie są bowiem melancholije: jedna jest z mocy, druga ze słabości; pierwsza jest skrzydłami ludzi wysokich, druga kamieniem ludzi topiących się.  Mówię ci o tém; albowiem poddajesz się smutkowi i tracisz nadzieję. [033] Tak mówiąc nadeszli na gromadę Sybirców którzy łowili ryby w jeziorze. A rybacy owi spostrzegłszy Szamana przybiegli ku niemu mówiąc: Królu nasz! opuściłeś nas dla ludzi obcych i smutni jesteśmy nie widząc ciebie między nami.  Zostań przez tę noc a zastawiémy wieczerzę i pościelemy ci łoże w łodzi.  Usiadł więc Szaman na ziemi a kobiety i dzieci rybaków otoczyły go i zadawały mu różne pytania na które Szaman odpowiadał z uśmiechem, bo były błahe.  Lecz po wieczerzy gdy wstał xiężyc i rozciągnął swoje światło po gładkiéj wodzie, jakoby gościniec złoty ku południowi:  Kobiety i dzieci zaczęły gadać smutniéj, mówiąc: oto opuściłeś nas! i nie robisz więcéj cudów między nami.  Więc zaczęliśmy wątpić o rzeczach wiary, i wątpiémy nawet czy jest w nas jaka dusza. [034] Na to Szaman uśmiechnąwszy się rzekł: chcecież abym duszę pokazał oczom waszym?  A wszystkie dzieci i kobiety zawołały zgodnie: chcemy! uczyń to!  Obróciwszy się więc Szaman do Anhellego rzekł: cóż uczynię z tą zgrają kawek? Chceszli abym ciebie uśpił i duszę twoją wywoławszy z ciała pokazał ją tym ludziom.  Anhelli odpowiedział mu: czyń jak ci się podoba, jestem w twojéj mocy.  Przywoławszy więc Szaman jedne dzieciątko z gromady, posadził je na piersiach Anhellemu, który się był położył jak do snu, i rzekł do owego dzieciątka:  Oto połóż twe rączki na czole tego młodzieńca i zawołaj go trzy razy imieniem Anhelli!  I stało się że na dziecka wołanie wyszedł [035]z Anhellego duch mający postać piękną i barwy rozmaite i skrzydła białe na ramionach.  A ujrzawszy się wolnym poszedł ów Anioł na wodę i po słupie światłości xiężycowéj odchodził na południe.  Gdy więc już był daleko i na środku stawu rozkazał Szaman owéj dziecinie zawołać duszę aby wróciła.  I obejrzał się duch jasny na wołanie dziecka i powracał leniwo po złotéj fali wlekąc po niéj końce skrzydeł obwisłych ze smutku.  A gdy mu rozkazał Szaman wstąpić w ciało człowieka, jęknął jak harfa rozbita i wzdrygnął się; lecz posłuchał.  A zbudziwszy się Anhelli, usiadł i zapytał co się z nim stało?  Odpowiedzieli mu rybacy: Panie! widzieliśmy duszę twoję i prosiemy cię bądź królem [036]naszym! albowiem nie w takiéj jasności ubrani są królowie Chińscy, jak dusza która jest z twego ciała.  A nie widzieliśmy nic jaśniejszego na ziemi oprócz słońca; i nic jaśniéj migającego oprócz gwiazd które są różowe i sine.  Skrzydeł takich nie mają łabędzie przelatujące w maju przez ziemię naszą.  A nawet uczuliśmy woń; jakby woń tysiąca kwiatów i zapach konwalii.  Słysząc o tém Anhelli obrócił się do Szamana i rzekł: prawdaż to jest? a Szaman rzekł: prawda—opętanyś jest przez Anioła.  Cóż więc zapytał Anhelli uczyniła dusza moja będąc wolną? powiedz, bo niepamiętam.  Odpowiedział mu Szaman: oto poszła po tym gościńcu złotym co jest na wodzie od [037]xiężyca i uciekała w tamtą stronę jak człowiek co się spieszy.  A na te słowa spuścił głowę Anhelli i zamyśliwszy się zaczął płakać mówiąc: oto chciała powrócić do ojczyzny.