Anhelli/Rozdział IX

←Rozdział VIII

Anhelli Rozdział IX Juliusz Słowacki

Rozdział X→

[057] ROZDZIAŁ IX.  A gdy już miał Szaman wychodzić z Anhellim na gwiazdy, pocieszywszy niektóre więźnie, usłyszał szczęk wielki w jednym z korytarzów.  Więc obróciwszy się do jednego z tych co szli za nim, spytał go: coby to było, ów szczęk żelaza i bicie? a zaś aresztant odpowiedział: karzą jednego z nas.  Zapewne starca, który wczoraj nie chciał pracować dla święta Boskiego, pędzą przez łańcuchy. [058] A udawszy się na miejsce męki Szaman z Anhellim, ujrzeli w korytarzu dwa szeregi ludzi stojących z łańcuchami w ręku, każdy w postawie człowieka co się zamierza uderzyć.  I ujrzeli postępujących naprzód dwóch żołnierzy z lampami, a we środku za niemi obnażonego po pas człowieka z brodą siwą.  A za każdym krokiem gdy się przybliżał, słychać było uderzenie łańcucha, i szczęk drugi wychodzący z chudéj piersi bitego starca.  Gdy zaś już był u końca kary, i zostało mu zaledwie dziesięć kroków lub mało więcéj, usłyszał Anhelli dwa uderzenia słabsze jakoby dane przez ludzi litośnych.  Lecz starzec odebrawszy je upadł krzyżem na ziemi i był martwy.  Więc owi dwaj młodzieńcy którzy go [059]uderzyli litośnie padli mu na ramiona i położyli się na trupie wołając jeden i drugi: mój ojcze!...  I odwrócił się Szaman, a spójrzawszy na Anhellego nakrył mu głowę połą szaty swojéj....  I kazał się wynieść duchom niebieskim, a otworzywszy oczy Anhelli zobaczył śnieg i gwiazdy.  I przekonany był że widzenie kopalni snem było, albowiem nie wiedział jak z nich wyszedł.