Anhelli/Rozdział III

←Rozdział II

Anhelli • Rozdział III • Juliusz Słowacki

Rozdział IV→

←Rozdział II

Anhelli Rozdział III Juliusz Słowacki

Rozdział IV→

[021] ROZDZIAŁ III.  A oto raz nocą, obudził Szaman Anhellego mówiąc mu: nie spij ale chodź ze mną, albowiem są rzeczy ważne na pustyni.  Wdziawszy więc białą szatę Anhelli udał się za starcem, i szli przy blasku gwiazd.  Niedaleko więc zaszedłszy ujrzeli obóz cały małych dzieciątek i pacholąt gnanych na Sybir, które odpoczywały przy ogniu.  A we środku gromadki siedział pop na tatarskim koniu, mający u siodła dwa kosze z chlebem. [022] I zaczął owe dzieciątka nauczać podług nowéj wiary ruskiéj i podług nowego katechizmu.  I pytał dzieci o rzeczy niegodne a pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem miał u siodła kosze z chlebem i mógł je nakarmić; a były głodne.  Więc obróciwszy się ku Anhellemu Szaman rzekł : powiedz! nie przebrałże miary ten xiądz zasiewając złe ziarno i każąc czystość dusz tych maleńkich?  Oto zapomniały już płakać po matkach swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając rzeczy złe i które są przeciwko wierze.  Powiadając że Car jest głową wiary i że w nim jest Bóg i że nic nie może rozkazać przeciwko duchowi świętemu, nakazując nawet rzeczy podobne zbrodniom, albowiem w nim jest duch święty. [023] Użyję więc przeciwko temu xiędzu, ognia niebieskiego aby go spalić i stracę go w oczach dzieciątek.  A skoro wyrzekł Szaman słowo przekleństwa zapalił się ów pop na koniu, i wyszły mu z piersi płomienie które się złączyły w powietrzu nad głową.  I przelękniony koń unosić go zaczął po stepie palącego się; a potém wzdrygnąwszy się zrzucił z siebie węgiel siedzący na siodle do ostatka.  A oto na owym pruchnie człowieka chodziły skry..... jak owe iskierki które są na spalonym papierze błędne i snujące się w różne strony.  Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom rzekł : nie lękajcie się; Bóg z wami.  Ogień przestraszył was jak gołąbki spiące, aleście zasypiały w domie pożaru i ciałka wasze już więdły. [024] I wyciągały do starca rączki owe dzieciny krzycząc: staruszku weź nas z sobą!  I rzekł Szaman : gdzież was zaprowadzę? oto ja idę w drogę śmierci, chcecież abym was wziął i ukrył pod płaszczem i wysypał was z poły mojéj przed panem Bogiem.  Odpowiedziały mu dzieciątka : weź nas i zaprowadź nas szerokiemi gościńcami aż do matek naszych.  I wszystkie krzyczeć zaczęły z wielką dumą : my Polaki odprowadź nas do ojczyzny i do matek naszych — aż Szaman począł płakać uśmiechając się...  I nie mógł odejść bo mu jedna dziecina usnęła na płaszczu, i na pole płaszcza jego, wtenczas gdy rozmawiał.  A przybywszy kozacy patrzali w zadumieniu na owe dzieło; i zaczęli odganiać dzieciątka od ludzi obcych, nie śmiejąc jednak bić żadne pamiętni na ów ogień.