Abdykacja

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Sukienkę miała w paseczki

Perkalikową,

We włosach polne kwiateczki,

Twarzyczkę zawsze różową;

Nie było piękniejszej dzieweczki -

Daję wam słowo.

Była doprawdy królewną

Cudownych krajów,

I miała orkiestrę śpiewną

W królestwie złotych gajów,

I armię kwiatów powiewną,

Brzegiem ruczajów.

Gdy zbrojna ruszyła w pole,

Wraz z wojskiem swoim,

Wszystko spełniało jej wolę:

Słynęła w świecie podbojem,

I mnie zabrała w niewoli

Nad jasnym zdrojem.

Miała na swoje rozkazy

Nadziemskie moce,

Poranki słodkiej ekstazy,

Rajskich pożądań owoce,

Gwiaździstych sfer krajobrazy,

Wiosenne noce.

Nie wiem, dlaczego złożyła

Berło liliowe,

I na koronki zmieniła

Swoje korony tęczowe.

Wiem, że Arkadia straciła

Swoją królowę.

Dziś tylko... wielką jest damą,

Strojną bez miary,

Ma pałac z herbem nad bramą,

Kaprysy spełnia mąż stary,

Ale już nie jest tą samą,

Znikły, ach! czary.

I choć króluje na balu

W każdym salonie,

Znać na niej cień żalu...

I marzy, wspierając skronie,

O swej sukience z perkalu

I polnych kwiatów koronie.